‘ Echte mannen hebben borsthaar’ gaat over zaken als one-liners, gladheid en mooie praatjes van wijze uilen en glibberige slangen kuilen. Het kan gezien worden als een vervolg op ‘ruwe bolster, gespleten pit’. In het verhaal ‘ruwe bolster, gespleten pit’ neemt Calimero je mee in een zoektocht. Calimero ervaart binnen de ruwe bolster van de samenleving steeds sterker een onbestemd gevoel van gespletenheid, de wijze uil enerzijds en Calimero anderzijds, ‘zo iets ongeveer’. In ‘echte mannen hebben borsthaar’ word verder ingezoomd op wijze, gladde uilen, slangen kuilen.

‘ echte mannen hebben borsthaar’ kent 3 onderdelen;

-       het politieke debat waarin wijze gladde uilen aanvallen, elkaar de loef afsteken, onder de gordel prikken (en doen als of dat leiderschap is)

-       de politieke hoop dat wijze gladde uilen of acties’s de problemen in de samenleving gaan oplossen

-       het politieke spel in organisatie’s waarbij wijze gladde uilen een slangenkuil kunnen vormen met het risico ten onder te gaan

het politieke debat Heeft u in mei/juni 2010 ook vol verbazing gekeken naar het verkiezingsdebat en de vele optredens van onze politieke leiders ? Als pubers gingen ze tegen elkaar te keer, herhaalden one-liners, staken elkaar de loef af, vielen aan, haalden onderuit, polariseerde. Allen verkondigden zij het eigen ware geloof. In onze samenleving hebben we te maken met een grote diversiteit aan mensen en geloven. Rechtse gelovigen, linkse gelovigen, paarse gelovigen etc… Van ‘het ware geloof’ kan geen sprake zijn. Daar dachten onze politiek leiders in het politieke debat anders over. Zij hadden het borsthaar afgeschoren. Glad, grijnzend  en zelf ingenomen herhaalden zij de boodschap van ‘het eigen ware geloof’. Gelijktijdig sloegen zij om zich heen zonder enig respect voor diversiteit. Geen leiderschap (op een enkele uitzondering na) maar puur autoritair machts wellustig gedrag.  Als dit voor onze kinderen een voorbeeld moet zijn m.b.t. hoe we in de grote mensen wereld met elkaar omgaan dan zullen er nog vele oorlogen volgen.

Leiders met borsthaar laten zich soms in de vuur van het politieke spel verleiden het borsthaar af te scheren en gaan mee glibberen en gif spuwen in de slangenkuil. Het gif maakt dat er een vorm van depersonalisatie plaats vind, ze verliezen zichzelf, je kent ze niet meer terug, ze raken in spagaat. Wijze, gladde uilen, gespleten pit.

De politieke hoop – gladde wijze uilen gaan het oplossen Het lijkt zo aanlokkelijk, moeilijke jongeren wegplaatsen in kampen, uit het zicht, ze omtoveren tot keurige burgers. Overal in de wereld zie je deze fenomenen en overal in de wereld komen ook de geluiden van misstanden vervolgens omhoog zoals b.v. bij de  Amerikaanse ‘boot camps’ en wildernistherapie  en de opgezette kampen door religieuze bewegingen.

Ook Nederland ging om. In 1994 starten de  Lubbers kampementen om in 1997 weer stopgezet te worden. Maar de drang naar aanpakken, tucht, drillen en zwaar straffen bleef (zie PDF toename geweld als magneet 2001)

Den Engh kwam en met zijn groepsaanpak en boten  beloofden zij  jongeren op het rechte pad te brengen. De politiek was laaiend enthousiast en de PR was zeer positief. Grote artikelen met prachtige koppen en een zelfingenomen gladde directeur in de krant. De politiek en pers wilden graag geloven dat alle jongeren maakbaar zijn en dat  Den Engh de problemen ging oplossen.  De directeur bleef zijn geloof verkondigen, deed zijn eigen onderzoek, interpreteerde zijn eigen cijfers en wilde daarmee promoveren. De directeur moest het veld ruimen en voor de opvolgers werd het puin ruimen om weer een gezond opvoed – en werkklimaat te creëren. Ook het programma van de Glenn Mills School, gespecialiseerd in groepsdynamische methodieken voor jongens die gevoelig zijn voor sociale status, groeps hiërarchie en groepsnorm, kon vanaf 1999 rekenen op veel politieke belangstelling en prachtige PR. Het ware geloof van de wijze gladde uilen  ging er in als koek. Over het onderzoeksrapport van Glenn Mills in 2003 valt veel te zeggen, samenvattend ‘goochelen met cijfers’. (zie ook onder colums Glenn Mills 2008 via Sprint ten einde)

Rond 2003/2004 begon het te piepen en te kraken, en kwamen er anonieme berichten in de krant dat het allemaal niet zo lekker ging. Het overmatige vertouwen van de politiek en pers  bleek zijn schaduw zijde te hebben. De gladde buitenkant verhulde een weerbarstige binnenkant. Op zich niet zo verwonderlijk met een opvoedtaak t.a.v. uiterst moeilijke jongeren/systemen.

Er zijn nog veel meer voorbeelden op te noemen zoals b.v. de vele advies bureau’s, kenniscentra, kwaliteitsinstituten, licentiehouders van evidence-based modules. Ieder heeft de oplossing, wil een graantje mee pikken en verkoopt ‘ de eigen waarheid’  met glijmiddel.

Waarom word het borsthaar afgeschoren ? Waarom kiezen wijze uilen voor die gladheid ?  Waarom een  gladde buitenkant als omhulsel van een binnenkant  die zich ontwikkelt als een gesloten systeem met kenmerken van een sekte zoals b.v.

-       vol emotie en overtuiging  het eigen ware geloof prediken afgezet tegen de grote boze buitenwereld van ongelovigen

-       intern gerichte zelfgenoegzaamheid als waarheid verkondigen en er allen in wentelen als in een warm bad (het ware geloof is de onze)

-       negeren van argumenten en aspecten die niet gedeeld worden, vragen afhouden en discussie ombuigen

-       veroordelen en diskwalificeren (tot diep onder de gordel) van hen die zich niet aansluiten bij het ware geloof (wie niet voor mij is zal tegen mij zijn)

-       draaien met argumenten en cijfers gericht op het bevestigen van het eigen ware geloof

-       op een voetstuk plaatsen van de leider (en het ontstaan van klonen als volgelingen)

De wijze gladde uilen lijken meegezogen in de slangenkuilen van zelfgenoegzaamheid t.a.v. het eigen ware geloof, de strijd tegen de gezamenlijke vijand van ongelovigen, het warme bad van mede gelovigen, de prachtige woorden en kleuren van window-dressing, het aanzien en netwerken. Uiteindelijk gaan de wijze gladde uilen ten onder in de slangenkuil en komt er weer ruimte voor wijze uilen met een nieuw waar geloof. Het systeem blijft onveranderd.

Diverse media beginnen aandacht te vragen voor het bestuursprobleem van de wijze gladde uilen  b.v. in jeugd & co 2008 ‘directeur weg, kou niet uit de lucht’  en  ‘prins gezocht’, perspectief 2007 ‘nieuwe wegen en oud organiseer’ , perspectief 2008 ‘waar zijn we mee bezig?’

De politiek hoop- we gaan het daadkrachtig aanpakken De politiek blijft hopen dat de samenleving maakbaar is. De politiek blijft proberen een en ander glad te strijken door goedbedoelde regels, onderzoeken, meldpunten e.d.. Niet gehinderd door enige visie en besef wat je zo met een samenleving doet.

Toppertje was zomer 2010 het meldpunt voor het onderzoek naar seksueel misbruik van kinderen, die onder verantwoordelijkheid van de overheid zijn geplaatst in diverse jeugdzorg-instellingen. De zogeheten commissie-Samson doet dit onderzoek  vanaf het voorjaar 2010 en heeft in de zomer een telefonisch meldpunt geopend voor slachtoffers en andere betrokkenen en opent tevens in het najaar een speciale website www.onderzoek-seksueel-kindermisbruik.nl.

Blijkbaar is het fenomeen van machtsmisbruik met allerlei vormen van bedreiging, belangenverstrengeling, misbruik en mishandeling nieuw voor onze politici en geschokt als ze zijn laten ze er 2 commissies op los. De  commissie Deetman onderzoekt  misbruik binnen de Rooms Katholieke kerk en de commissie Samson onderzoekt signalen van seksueel misbruik van minderjarigen die toen en nu onderverantwoordelijkheid van de overheid gedwongen zijn geplaatst in (rijks)inrichtingen, internaten, kindertehuizen en pleeggezinnen. Er wordt bekeken in hoeverre de meldingen bekend zijn bij de overheid en zo ja, hoe er mee wordt omgegaan. Zaken die voor vervolging in aanmerking komen en die niet verjaard zijn, worden na overleg met betrokkene doorgegeven aan het Openbaar Ministerie.

Blijkbaar hebben onze heren politici  onvoldoende kennis van- en vertrouwen in de vele organisaties en instellingen die deze problematiek  ((h)er)kennen . Blijkbaar hebben  de ministers van Jeugd & Gezin en Justitie onvoldoende vertrouwen in collega’s  wijze  gladde uilen, besturen, raden- en commissies van toezicht, klachten procedures, gespecialiseerde advocaten , belangenverenigingen, hulpverleners, politie, OM e.d..

De wijze gladde uilen in de politiek  zullen samen met de pers-ratten uit de riolen van de samenleving hiermee de zorg nog verder bedoezelen.  Eerst stralen zij eendrachtig uit dat jeugdzorg je kinderen uit huis haalt om vervolgens uit te stralen dat die kinderen dan ook nog seksueel misbruikt worden. Natuurlijk is het zo niet bedoeld, maar met enige samenlevings sensitiviteit kan je wel verwachten dat het zo gaat werken.

De wijze gladde uilen lijken meegezogen in de slangenkuilen van  politieke hoop. Vanuit politieke verantwoordelijkheid volgt daadkracht en volgt een maatregel, een onderzoek, een meldpunt, een rapport.etc… Het gaat maar door, het systeem blijft onveranderd.

Het politiek spel De parallelprocessen van het politieke debat en de politieke hoop leveren in organisaties en instellingen een vergelijkbaar politiekspel op. Ook in organisaties heb je de aanhangers van bepaalde ‘eigen ware geloven’  b.v. m.b.t. een registratie systeem, een kantoorconcept, een procedure, visie op nevenfuncties, een methodiek, stijl van leidinggeven etc… ‘ men zweert er bij’, het is een stokpaardje. Formele en informele systemen worden gebruikt om het ‘het eigen ware geloof’ te verbreiden en anderen te overtuigen van ‘het gelijk’.  Dat kan zo ver gaan dat er sprake is van roddel, achterklap, tunnel-kijken, heftige emoties en uiteindelijk glibberige slangen kuilen.

We moeten af van het misverstand dat iedereen ‘het ware geloof’ moet aanhangen, het altijd met elkaar eens moet zijn. We moeten af van het voortdurend zoeken naar consensus, polderen, schikken en plooien, bruggen bouwen, de boel bij elkaar houden, iedereen moet mee doen, de strooppot. Als alles glad gestreken is en alle neuzen dezelfde kant op staan, kijkt immers niemand elkaar in de ogen aan. Dit is niet productief immers wie een voorstel met iedereen doorspreekt houdt niets over want het is ongetwijfeld onvoldoende doordacht, onvoldoende doorgesproken, het moet in breder perspectief, het is niet realistisch, niet concreet genoeg, wat zijn de alternatieven en moet er niet een deskundige naar kijken? Of m.a.w. een glibberige gladde slangenkuil, ‘de dood in de pot’!

Borsthaar is de oplossing! Niet op zoek naar het gladde maar omgaan met de ruwe werkelijkheid, omgaan met verschillen, diversiteit, onzekerheid, dilemma’s, tegenstrijdige belangen en samen tijdelijke overeenstemming afspreken, niets is voor de eeuwigheid.  In het verhaal ‘kruistocht in spijkerbroek’ is te lezen wat dat allemaal betekent bij teamprocessen.

Moraal ; ‘echte mannen hebben borsthaar’

Als kind leerde ik het volgende liedje;

“Ze zullen altijd tegen je zeggen,

voor wat, hoort wat, want dat hoort.

Ze zullen je altijd uit willen leggen,

Sta op je rechten, dan kom je niets te kort.

Doe daar niet aan mee, doe het anders om,

Geef de mensen meer dan ze durven te verwachten,

Dus in plaats van steeds op je strepen staan,

Langer met ze mee gaan dan zij wel van je dachten,

We hebben mensen nodig met een nieuwe energie !“

We hebben geen wijze gladde uilen nodig, maar echte mannen met borsthaar !

0p de site 02-08-2010

zie ook column 2011 schokkend

Tina Turner – We don’t need another Hero

Talk Talk – Such a shame (you tube)