‘beetje jammer’ is mijn reactie op de pers en koppen rondom het advies van de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkelingen (RMO)  ’de ontkokering voorbij’.
Er wordt gesuggereerd dat de ontwikkelingen rondom het versterken van de samenwerking, het versterken van de integrale aanpak met credo’s als de burger centraal, het kind centraal e.d…slechts leiden tot veel energie in organisatie vraagstukken en bureaucratie. De veronderstelling wordt neergezet dat ontkokering en verkokering slechts voortkomt uit het verlangen om complexe problemen van bovenaf te sturen en te beheersen.
Uit mijn ervaringen in de praktijk, zowel bij gemeente als jeugdzorg, herken ik dit niet terug. Natuurlijk zie ik ook bewegingen die met kracht willen beheersen (zie b.v. www.thebigbitch.com – ruwe bolster, gespleten pit). Maar bij de bewegingen om de burger/buurt centraal te stellen, synergie tussen sociaal en fysiek te creeeren, vanuit 1 gezin-1 plan samen te werken, zie ik die neiging tot beheersen niet. Juist daar is er sprake van een intrinsieke beweging om te komen tot verantwoordelijkheden en (regel)ruimte zo laag mogelijk, lerende mensen, lerende organisaties. En daar horen pragmatische oplossingen en slim organiseren bij om een en ander te stimuleren en te ondersteunen. Net zoals de stijl van leidinggeven hierbij hoort aan te sluiten; dienend en faciliterend.
Er wordt gesuggereerd dat de RMO nu de oplossing, de alternatieve benadering, uit de hoge hoed heeft getoverd. Met het door de RMO genoemde perspectief wordt al gewerkt. De RMO lijkt als de wijze uil in ‘ruwe bolster, gespleten pit’ te hoog in de boom te zitten en de feeling met de werkvloer kwijt te raken. Tijd voor de RMO om weer met de pootjes in de aarde te komen en de ontwikkelingen die gaande zijn op een positieve manier te gaan ondersteunen.

op de site 06-09-2008